Een kreet van wanhoop

Als ik onder de toegangspoort van Auschwitz doorloop, word ik overvallen door rillingen. Ik kijk naar boven naar de woorden ’arbeit macht frei’. Gevoelens van misselijkheid, afschuw en walging kruipen bij me naar binnen.

Ik denk aan de ’ballerina van Auschwitz’ Edith Eva Eger, die zestien was toen ze met haar ouders en zusje onder dezelfde poort doorliep. Het was 1944. Na een vermoeiende reis, waarbij ze als vee vervoerd werden, slaakte haar vader een verlossende zucht toen hij de Duitse spreuk las. „We hoeven maar even te werken en dan zijn we vrij”, zei hij tegen zijn gezin, niet wetende wat voor onmenselijke horror hen te wachten stond. Edith en haar zus overleven het kamp dat vandaag 75 jaar geleden bevrijd is.

Gruwelijk
Edith schrijft erover in haar boek ’De keuze’. Een paar maanden geleden ben ik haar waargebeurde verhaal op aanraden van een vriendin gaan lezen. Dat was enkele weken voordat ik zelf een bezoek bracht aan wat nu een staatsmuseum is met al doel om de gruwelijkheden nooit te vergeten.

In een volle bus met internationale toeristen ga ik een dag naar Auschwitz I, ook wel Stammlager genoemd, en Auschwitz II-Birkenau. Ik loop langs het dubbele prikkeldraad, ga de gaskamer in en zie daar de gaten in het dak waar het gif Zyklon B naar binnen is gegooid.

Vrijheid
In Birkenau wandel ik in vrijheid door de ’Poort van de dood’. Omstreeks anderhalf miljoen mannen, vrouwen en kinderen zijn hier vermoord. Voornamelijk Joden uit Europese landen.

Tranen vullen mijn ogen. Op de Nederlandse gedenksteen staat: „Laat deze plek eeuwig een kreet van wanhoop zijn en een waarschuwing aan de mensheid.”

Ja.. laat dat het voor altijd zijn.

Post A Comment