Grard en Truus zijn tachtig jaar beste vriendinnen

Grard Nijssen en Truus Klauwers kennen elkaar door en door. Ze weten wat de ander zegt nog voordat er een woord is gewisseld. De twee vieren tachtig jaar vriendschap. ,,We waren eigenlijk meteen vriendinnen”, zegt Truus.

In het huis van Truus in IJmuiden pruttelt de koffie en de gebakjes staan op tafel. ,,Ik ga gauw naast mijn vriendin zitten”, zegt de 87-jarige Truus. Samen met Grard (ook 87) haalt ze herinneringen op van tachtig jaar vriendschap. ,,We weten dat we er altijd voor elkaar zijn”, vertelt Grard (kort voor Gerarda).

Ze waren zeven toen ze bij elkaar in de klas kwamen in Santpoort. Truus kwam met haar familie uit Leiden, waar ze Truuke werd genoemd. Grard is een geboren Santpoortse. Het klikte gelijk. ,,Ik weet het nog precies”, zegt Grard, die nu in Beverwijk woont. Ze ziet weer voor zich hoe ze Truus altijd kwam ophalen. Truus: ,,Arm in arm liepen we naar school. Dat het tachtig jaar geleden is, wat klinkt dat raar hè.”

Verkade toffee
De vriendinnen gingen samen graag naar de bioscoop in Beverwijk. ,,Grard nam hele zakken Verkade toffee mee”, lacht Truus. ,,Jij kon zo goed snoepen, Grard.” De schooltijd van de twee was in de oorlog. Truus: ,,Mijn moeder was nooit thuis. Dan was ze weer in Hoofddorp om eten te halen, dan weer in IJmuiden om vis te halen. Dankzij mijn moeder hebben we geen honger gehad.” Grard heeft wel honger gekend. ,,In de oorlog was er geen hout, er waren geen kolen, er was niets. Ik had blaren in mijn mond, ik kon niet slikken.”

Na de oorlog barstte het feest los. Truus: ,,Het was een hele leuke tijd. We dansten allemaal op straat.” Grard: ,,We maakten een erehaag op school ter ere van Hannie Schaft. Toen wist ik niet wat voor leed erachter zat.” Grard krijgt tranen in haar ogen. ,,Nu huil ik er om. Toen hadden we geen idee.”

De twee trouwden. Truus met Rein. ,,Hij was een echte lieverd. Een mooie man, lang en slank.” Grard nam de trouwjurk van Truus over en trouwde met Anton. ,,Een geinschopper. Het was altijd lachen met hem.”

Na het trouwen gingen de twee even hun eigen weg. Truus kreeg gauw twee kinderen. Grard kreeg later een dochter, ze was eerst samen met haar man druk met de zaak. Eerst hadden ze een broodwijk, later waren ze eigenaar van benzinepomp De Krokodil in Krommenie. Haar man is daar overvallen. ,,Ze hebben hem helemaal in elkaar geslagen, een half jaar later overleed hij door de stress.”

Steun
De man van Truus overleed een maand eerder in Oostenrijk. ,,Hij ging zo graag naar Oostenrijk, langlaufen en wandelen. Wat was hij er gek op.” Truus weet nog dat het op een nacht half vier was. Ze was wakker en ging naar de wc. Rein stapte ook uit bed, maar contact kreeg ze niet met hem. ,,Terug in bed ademde hij nog een keer en toen was hij weg.”

Samen hebben ze regelmatig de begraafplaats bezocht. Grard: ,,We hebben veel steun aan elkaar gehad in die tijd.” Truus: ,,En we sliepen vaak bij elkaar.”

Truus en Grard lijken niet op elkaar en misschien maakt dat hun vriendschap wel zo waardevol, denken ze. Grard: ,,We kennen elkaar van haver tot gort. We corrigeren elkaar als het nodig is. We zijn allemaal mensen en maken fouten.” Truus: ,,Wanneer doe je het goed? Je weet het nooit. We zijn denk wel een beetje zussen geworden.”

Samen maken ze van ieder moment het beste. ,,We gaan gewoon door! We weten dat we er altijd voor elkaar zijn.

Post A Comment