Real Talk: Vriendschap voor het leven of voor even?

Toen mijn leven begon te wankelen, is mijn perspectief op vriendschap ook gaan wankelen. Als je zelf niet eens weet wat voor of achter, boven of onder is, hoe kan je dan analytisch nadenken over iets wat zo belangrijk is in je leven? Vriendschap is dat voor mij. Misschien komt het omdat ik enig kind ben. Ik heb altijd behoefte gehad aan mensen om me heen. Gaandeweg heb ik die verzameld.

Toen afgelopen maanden mijn leven als een kaartenhuis instortte, ben ik gaan nadenken. Wat is vriendschap? Wat vind ik eigenlijk belangrijk in een vriendschap? Leg ik te veel nadruk op vriendschap? Vind ik het belangrijker om mensen om me heen te hebben in plaats van goede normen en waarden? Ben ik zelf wel een goede vriend?

Die laatste vraag kan ik gelijk beantwoorden: Ik ben zelf niet altijd een goede vriendin geweest voor anderen, ik schiet te kort, ik kan verwachtingen niet waar maken. Maar goed dat ik dat nu weet, want ik had vroeger torenhoge verwachtingen van anderen. Niemand kon daaraan voldoen. Het resultaat was dat ik teleurgesteld en eenzaam was. Dat gevoel heb ik afgelopen maanden opnieuw ervaren. Ik was vergeten hoe hard de maatschappij soms is en je gewoon links kan laten liggen als je niet mee gaat in de achtbaan van het leven.

Goede vrienden zijn er om de pieken mee te vieren, maar ook om bij je te zijn in het dal

Ik heb vaak in het verleden te veel nadruk op vriendschap gelegd, dat kan benauwend overkomen (al wil ik dat niet) of dat mensen denken dat ze nooit kunnen voldoen aan de verwachting. Daar ben ik inmiddels mee gestopt. Het is beter om gewoon te zien hoe het gaat, no pressure.

Ik leerde afgelopen maanden dat goede vrienden altijd voor je klaarstaan en je juist omringen met liefde en gebed als het even niet goed gaat. Goede vrienden zijn er om de pieken mee te vieren, maar ook om bij je te zijn in het dal. Iedereen kan met elkaar champagne drinken en de mooie momenten vieren, maar als iemand er voor je is als het leven rauw is, als de rafelranden scheuren, als de barsten zichtbaar worden, dan is dat oprecht heel waardevol.

De zon op mijn gezicht voelen
Voor mijn gevoel was ik afgelopen maanden aan het verdrinken. Ik zakte steeds verder weg in het drijfzand. Maar toen na maanden de mist wegtrok, zag ik dat ik aan het klimmen was. Ik was bijna op de top van de berg. Door alle valpartijen en struikel-momenten had ik niet door dat ik klom. Eenmaal boven op de top had ik een uitzicht van 360 graden. Daar voelde ik de zon op mijn gezicht. Ik werk nu aan mijn tweede gedichtenboek, blijf hier op de hoogte!

Post A Comment