Real Talk: Grenzen aangeven als je niet weet waar je grens ligt

Als je overspannen raakt of in een burn-out terecht komt, word je van alle kanten geadviseerd om je grenzen aan te geven. Maar hoe geef je die aan als je niet weet waar je grens ligt?

Ik ben mijn grenzen hard hollend voorbij gerend – te goede trouw ook, want het werk moet goed gedaan worden. Niet een keer, maar ontelbare keren ben ik mijn grens voorbijgegaan. Als ik nu terugkijk op mijn leven begin dit jaar, dan begrijp ik waarom ik in deze situatie verzeild ben geraakt. Je lichaam geeft signalen als het onder hoge mate van stress en werkdruk staat, maar ik koos ervoor om die signalen te negeren. Ik koos ervoor om door te gaan. Totdat het mij bijna letterlijk kapot maakte.

Nu herken ik mijn grenzen en zeg ik eerder stop. Dat betekent dat ik soms afspraken af zeg. Dat is niet altijd even eenvoudig, maar ik merk dat het mij wel iets oplevert. Ik had bijvoorbeeld een keer een kaartje gekocht voor een poëzie workshop in Rotterdam. Al wilde ik graag gaan, alle signalen zeiden: doe het niet. Die signalen zijn in mijn geval bijvoorbeeld hoofdpijn, vermoeidheid, pijn in de schouders.

Je lichaam geeft signalen als het onder hoge mate van stress en werkdruk staat

Ik wil hiermee niet zeggen dat je met hoofdpijn gelijk thuis moet blijven. Ik wil hiermee zeggen dat jij je lichaam moet leren kennen. Jouw lichaam geeft signalen die voor jou relevant zijn. Uiteindelijk ben ik niet naar de workshop gegaan, het was zo’n verademing om even niets te moeten. Even niet. Gewoon even rust.

Ik heb geleerd om grenzen aan te geven, fysieke barrières, maar ook emotionele grenzen. Hoe je door anderen behandeld wilt worden, is wat jij zelf toelaat. Het is een quote van Tony Gaskins die ik ooit ergens gelezen heb en altijd heb onthouden. “You teach people how to treat you by what you allow, what you stop, and what you reinforce.”

De zon op mijn gezicht voelen
Voor mijn gevoel was ik afgelopen maanden aan het verdrinken. Ik zakte steeds verder weg in het drijfzand. Maar toen na maanden de mist wegtrok, zag ik dat ik aan het klimmen was. Ik was bijna op de top van de berg. Door alle valpartijen en struikel-momenten had ik niet door dat ik klom. Eenmaal boven op de top had ik een uitzicht van 360 graden. Daar voelde ik de zon op mijn gezicht. Ik werk nu aan mijn tweede gedichtenboek, blijf hier op de hoogte!

Post A Comment