Wat ik leer van mijn burn-out

Met dit verhaal word ik zo’n schrijver. Zo’n schrijver die het niet kan laten om te schrijven over situaties waar ik doorheen ga. Ik heb vaak over (chronische) ziekte geschreven, maar dit wordt een ander verhaal. Dit verhaal gaat namelijk over helemaal opgebrand en uitgeput zijn. Om daar eerlijk over te schrijven, moest ik die situatie eerst accepteren.

“Hoi, mijn naam is Marina en ik heb een burn-out.” Dat accepteren ging niet van een leien dakje. Ik dacht dat ik alles wel onder controle had. Ik dacht dat ik alles wel kon rijmen. Gewoon een tandje harder werken, nóg efficiënter werken. Al beleef ik er geen plezier meer aan, gewoon doorknallen, want zo hoort dat in het leven. We hebben geen tijd voor pauze, we moeten door. Ik moet denken aan dat liedje ‘Opzij, opzij, opzij’ van Herman van Veen. Daarin zingt hij: Ik moet rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Ik kan nu niet blijven, ik kan nu niet langer blijven staan.

Ik kon niet stoppen, totdat ik werd stopgezet. Mijn lichaam had al lang allerlei signalen gegeven, maar ik luisterde niet. Vol gas reed ik door rode stoplichten. Vol gas verloor ik mezelf. Totdat ik op kantoor zat te huilen, omdat ik het overzicht compleet kwijt was. Alles was teveel geworden. Om me heen werd het zwart.

Ik kon niet stoppen, totdat ik werd stopgezet

Burn-out is als een blessure, vertelde psychologe Michelle van Dusseldorp. Soms heb je maanden nodig om te herstellen, soms zelfs jaren. Voor mij voelt burn-out als een reset. Het zet je stil. Het geeft je tijd om na te denken waarom je bepaalde dingen altijd op die manier hebt gedaan. Dat nadenken was nodig, maar ik vond het kl*te.

Teleurgesteld
Ik was namelijk zo vreselijk teleurgesteld in mezelf. Ik ben een vechter, een doorzetter, ik geef niet op. Ik kan veel hebben, ik val en sta weer op. Daarnaast kan ik goed grenzen aangeven. Vanwege ziekte heb ik dat altijd moeten doen, omdat ik anders alleen maar mezelf ermee heb. Maar toch is het nu niet goed gegaan. Toch herkende ik de signalen van burn-out niet. Ik ken mijn lichaam heel goed, ik weet wanneer ik grenzen over ga. Maar ik ben erachter gekomen dat ik het enkel weet als het om astma of eczeem gaat; niet om mentale kwesties.

Je wilt niet weten hoe teleurgesteld ik in mezelf was. Ik ben van de zoete woorden, maar ik begon mezelf aan te klagen: ‘Je had beter moeten weten, je had nog harder ‘nee’ moeten roepen, je had meer voor jezelf op moeten komen. Waarom heb je dat niet gedaan? Dit is zo zwak van je. Je bent een zwakkeling. Je hebt gefaald. Nu heb je voor altijd een stempel ‘opgebrand’ op je hoofd.’

Ik kwam er al gauw achter dat dat aanklagen helemaal geen enkele zin heeft en het alleen maar erger maakt. Ik moest dus dealen met mijn teleurstelling. Alsof dat niet zwaar genoeg was, werd mijn wereld ook heel erg klein. En dat is het nog steeds wel. Was ik altijd degene die contact zocht met anderen om te kijken hoe het met hen gaat, nu had ik er geen enkele energie voor. Op de zonnigste (en warmste) dagen van het jaar zat ik eenzaam op mijn kamer met de gordijnen dicht. Lezen ging niet, schrijven ging niet. Netflix ging wel. En slapen, heel veel slapen.

Dit is wat ik leerde in de eenzaamheid:

Keer terug op de weg die naar vrijheid leidt
Dat is niet mijn quote, maar die van Henri Nouwen. Hij zegt: “Wanhoop niet, wanneer plotseling alles uit je handen lijkt te vallen wat je dacht te hebben gewonnen. Genezing is niet een rechte weg. Wees voorbereid op inzinkingen en tegenslagen. Zeg niet tegen jezelf: ‘Nu is alles verloren. Ik moet helemaal opnieuw beginnen.’ Dat is niet waar. Wat je gewonnen had, blijft gewonnen. Probeer het je voor te stellen alsof je even langs de kant van de weg terechtgekomen bent. Als je de weg weer opzoekt, kom je terug op het punt waar je hem verlaten hebt, niet daar waar je begon. Het is makkelijker om naar de weg terug te keren vanaf de berm, dan wanneer je weggezogen bent in een moeras. Keer steeds terug op de weg die naar vrijheid leidt.”

Erken je onmacht en blijf vertrouwen
Henri Nouwen schrijft ook in zijn boek Binnen geroepen over de onmacht, die ik heb gevoeld. Ik voelde me geheel machteloos op de momenten dat emotie mijn wereld overnam. “Denk over jezelf als over en zaadje dat geplant werd in vruchtbare grond. Je hoeft niet meer te doen dan op die plek te blijven en erop te vertrouwen dat de grond alles bevat wat je nodig hebt om te groeien. Ook als je het niet voelt, groei je. Blijf rustig, erken je onmacht en blijf vertrouwen dat er een dag komt waarop je zult beseffen hoeveel je ontvangen hebt.”

Als je de pijn ondergaat, ontneem je het zijn macht
Het is goed om tijd te nemen om door je pijn heen te gaan, om je pijn te ontmaskeren. Voor mij was dat bijvoorbeeld het accepteren van de situatie en het toegeven dat ik teleurgesteld was in mezelf. Door die pijn bewust op te zoeken, ontneem je het zijn macht. De pijn gaat dan niet in je binnenste wortel schieten. Je brengt de pijn in het licht. Schrijf het desnoods op of praat er in vertrouwen met een goede vriend over. Blijf daarna niet in de pijn hangen.

Your trouble is the pathway to triumph. Your pain is the pathway to a higher place. Ik weet niet waar ik deze zinnen heb gelezen, maar ik geloof ze volledig. Onze strijdt leidt naar overwinning. Onze pijn leidt naar iets hogers, iets beters, iets mooiers. Iets wat we nu niet kunnen bedenken. Dus houd vol, geef niet op, houd vast aan je fundament en gooi je anker uit. Vertrouw dat je in pijn en verdriet beschermt wordt door liefde.

Lees hier tips ter preventie van burn-out. Wil je verder praten over burn-out? Stuur gerust een mailtje naar ons team: hello@zoeteliefde.com.

Post A Comment