When They See Us doet pijn tot op het bot, maar brengt ook beweging

De miniserie ‘When They See Us’ is de must-see op Netflix op dit moment. Vijf onschuldige zwarte en bruine kinderen zijn op 19 april 1989 in Central Park, New York.

Ze genieten van het leven en hebben lol met elkaar. Totdat ze door de politie opgepakt worden, 48 uur lang worden verhoord zonder ouderlijk toezicht, zonder eten en zonder toiletbezoek. Ze worden gedwongen om een bekentenis af te leggen. Ze worden gedwongen om te zeggen dat ze een witte vrouw hebben mishandeld en verkracht.

Het moest een serie worden die het gesprek op gang brengt

De afgelopen dagen heb ik de serie ‘When They See Us’ bekeken. Het kijken ging me niet zo eenvoudig af als bij andere series. Vaak heb ik de aflevering gepauzeerd, met tranen in mijn ogen. Ik kon de pijn en het leed even niet verdragen. Het was heftig, omdat het onrecht in deze zaak zo groot is. En het racisme ook. Dat schuurt, dat zorgt voor tranen, voor koude rillingen. Maar daarom is het zo nodig dat het verhaal verteld wordt. Dat wordt gedaan vanuit het perspectief van de jongens en hun families.

Geen woorden
Het leed dat deze jongens en gezinnen is aangedaan is niet in woorden te brengen. Tijdens het kijken werd ik meegezogen in dit verhaal, het acteerwerk is uitstekend, waardoor je vaak niet door hebt dat je naar acteurs zit te kijken. Het is zo echt. De emotie is echt, de confrontatie is echt, de boodschap is echt.

Tussen de ribben
Oprah Winfrey heeft voor Netflix en haar eigen OWN-kanaal bijzondere interviews gehouden. ‘Oprah Presents When They See Us Now’ is nu te zien op Netflix en is net zoals de serie een must-see. Zij zit naast regisseur Ava DuVernay, praat met castleden en met de vijf mannen om wie de serie draait. “Het doel was om een serie te creëren die tussen je ribben blijft zitten en dat is geen junk food. Het moest een serie worden die het gesprek op gang brengt”, vertelt DuVernay. “Het was ons doel om iets te maken wat mensen tot actie aanspoort. Wat mensen aanspoort om te evalueren wat ze denken en hoe ze zich bewegen in de wereld.”

De vrijgestelden
De vijf jongens werden door de dagbladen beschreven als de ‘Central Park Five’. DuVernay heeft die naam bewust niet gebruikt als titel van de serie. “De naam ‘Central Park Five’ ontmenselijkt ze. Het gaat om Yusef, Kevin, Antron, Korey en Raymond.” Oprah gaat nog een stap verder en zegt dat ze vanaf nu niet meer de ‘Central Park Five’ worden genoemd maar ‘The Exonerated Five’, oftewel de vrijgestelden.

Het leven was over toen ik het woord ‘schuldig’ hoorde

Een kippenvel moment tijdens het interview is als de vijf mannen het toneel opkomen. Oprah stelt ze een mooie vraag: wie waren jullie op 18 april 1989, een dag voordat alles gebeurde? “Ik had toen hoop en dromen”, vertelt Yusef. “Mijn hele leven is daarna veranderd. Het meest romantische wat ik destijds deed was om een meer lopen. In de gevangenis heb ik daar nog vaak aan teruggedacht.”

Dromen
Wat uit hun antwoorden steeds naar voren komt is dat ze jongens waren die genoten van het leven op dat moment, ze hadden dromen. In een handomdraai zijn die dromen van hun afgenomen. Van hun afgepakt en vermorzeld.

Antron was de eerste die moest opstaan toen de beschuldigingen werden voorgelezen. “Ik voelde me numb. Ik verloor mijn religie. Ik begon iedereen in de wereld te haten.” “Het leven was over toen ik het woord ‘schuldig’ hoorde”, zegt Raymond. “Als 14-jarige kon ik niet verder dan morgen kijken.” Kevin dacht ook dat zijn leven over was.  “Ik dacht dat ik in de gevangenis zou doodgaan, omdat de hele wereld ons haatte. Dat voelden we.”

Voor Korey voelt deze serie als leven na de dood. “Ja, zo voelt het!” Yusef zegt: “Nu krijgt de wereld een beeld van waar we doorheen zijn gegaan, maar ook dat we het overleefd hebben. Zij (de politie, red) pakten diamanten en gooiden die in de modder. Maar we waren nog steeds diamanten. Nog steeds onbreekbaar, nog steeds sterk.”

Het gesprek tussen de vijf mannen en Oprah is eerlijk en kwetsbaar. Zeer de moeite waard om aanvullend op de miniserie te bekijken!

Post A Comment