Wie heeft het licht uitgedaan?

Armoede is een monster, een veel groter monster dan ik besefte. Ik geef het eerlijk toe: ik heb armoede nooit goed begrepen. Compassion Nederland heeft mij gevraagd met hen mee te reizen naar de Filipijnen om reportages te maken (geschreven en op beeld). Tijdens die reis is mijn hart keer op keer gebroken.

We worden heel gastvrij bij mensen thuis ontvangen. Een moeder van acht kinderen doet gigantisch veel moeite om de fan, die nogal gammel aan het plafond hangt, voor ons aan te doen. Na lang proberen, lukt het haar om ons dit te kunnen aanbieden. Ze is dankbaar dat ze dit voor ons kan doen. Op mijn beurt hoop ik dat we haar en haar situatie meer verlichting kunnen bieden: ze is altijd aan het werk, ze heeft geen tijd om haar kinderen op te voeden, ze heeft een man die zijn zorgen probeert weg te drinken.

Armoede liegt
Armoede is veel meer dan niet voldoende financiële middelen hebben. Zoals wij onze woorden gebruiken om te communiceren, zo communiceert armoede ook. Armoede spreekt: ‘Je bent het niet waard, het zal toch nooit veranderen, je bent arm geboren, je gaat arm dood, je doet er niet toe’. Armoede liegt. Armoede verspreidt leugens en doodt dromen. Compassion helpt kinderen en ouders om weer te dromen.

Armoede verspreidt leugens en doodt dromen

In de stad Iloilo zijn we op bezoek bij Michael Angelo (9), die onderdeel is van het Compassion-project in die stad. Samen met zijn familie woont hij in het dal van de vuilnisbelt. De stank snijdt door mijn lichaam, het afval ligt overal.

Brandende zon
Denmark is de oudste broer van Michael Angelo. De 16-jarige is gestopt met school om net als zijn ouders te werken op de vuilnisbelt. Met een lange dag werken, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, verdient hij een paar euro. In de brandende zon prikt hij met een afvalprikker flesjes, blikjes en karton uit de afvalberg.

De vuilnisbelt is gewoon geworden. Maar er is helemaal niets gewoons aan. Zo hoort het leven niet te zijn. En dat raakt me diep.

In het vliegtuig terug naar Nederland begon mijn hart te schrijven:

Wie heeft het licht uitgedaan?
Door wie zitten we in het donker?
In de vieze modder van vuilnis
Door wie struinen we met slaperige ogen over bergen afval op zoek naar licht?
Waar zit het lichtknopje?
Kan iemand het licht aandoen?
Alsjeblieft?
Waarom doet niemand het licht aan?
Ik droomde vroeger grote dromen over
meer dan dit
Meer dan deze rommel, meer dan deze troep
Ik droomde over school, trouwen en avonturen
Maar… daar ben ik mee gestopt
Nu droom ik niet verder dan de vier muren
Van ons huis
Ik droom nu over eten, niet eens meer over leven
Ik ben aan het overleven
Op de vuilnisbelt kijk ik over de stad
De moed zakt van mijn hart
naar m’n schoenen
Ik zoek naar verborgen schatten
Ik vind kratten vol
Maar niet precies waar ik naar verlang
Dat lichtknopje
Kan iemand dat aan doen?
Voor mij, voor papa, voor mama, voor mn twee broertjes en zusje?
Is er iemand die het licht aan kan doen?
Is er iemand?
Iemand?

Woorden: Marina de Haan (www.zoeteliefde.com)
Muziek: Bensound (www.bensound.com)

One Comment

  • Garrick Croes

    Verschrikkelijk al het leed om ons heen. Daar zijn amper woorden voor, dus begrip komt vaak niet aan en niet bij de juiste. Mooi dat jij dat kan, vanuit hart schrijven. Ik geloof ook dat dit de weg is om iets te laten landen en dus beseffen.
    Groetjes,
    Garrick Croes

Post A Comment