Oui oui Paris

WAT IS HET ECHTE VERHAAL?

Het is vorige week zaterdag 15 december. De dag dat mijn ouders 36 jaar huwelijk vierden in Nederland. Zelf ben ik in Parijs, met collega’s van CIP Media. Er staan die zaterdag protesten tegen de regering gepland, maar het is naar verwachting niet zo heftig als een week eerder. Die vrijdagavond hebben we bij Trocadéro champagne gedronken terwijl we uitkeken op de Tour Eiffel. Een violist speelde La Vie En Rose. Het leven leek perfect. Geen angst. Geen onzekerheid. Alleen mooie muziek en een magische toren.

Be careful today

De volgende ochtend is die perfectie in een adem vervlogen. “Be careful today.” Het zijn woorden die een Franse vrouw tegen ons zegt als we de metro bij museum het Louvre uitstappen. De woorden waren niet geruststellend, de woorden geven weer dat Parijs in brand staat, al weken.

Zoete Liefde
Rue de Rivoli / Eigen foto

Eenmaal op de Rue de Rivoli zie ik Gilets Jaunes lopen. In plaats van ze angstig aan te staren, begint mijn journalisten-hart harder te kloppen. Ik praat met een mevrouw (in gebrekkig Engels) die hard werkt, maar meer dan de helft van haar salaris aan de regering moet terug betalen.

Vrede
De protesten gaan er hard aan toe, zien we in de Nederlandse media, zei ik tegen haar. “Wij willen vrede, wij willen niet vechten, maar zij (de politie, red) vallen ons aan.” Ze drukt me op het hart op streamers op YouTube op te zoeken, want die vertellen het echte verhaal.

Ik weet wel dat ik graag echte verhalen vertel

Het echte verhaal. Een journaal zou het echte verhaal moeten vertellen, maar we weten allang dat dat niet gebeurt. Wat is dan het echte verhaal? En wat wordt ons voorgeschoteld? Is het echte verhaal nog een droombeeld geworden dat nooit meer werkelijkheid wordt? Ik weet het als journalist even niet meer. Ik weet wel dat ik graag echte verhalen vertel.

Echte verhalen
Echte verhalen moeten we blijven delen. Want het zijn die verhalen die ons in beweging kunnen zetten. Het is het verhaal van die mevrouw in haar gele hesje die mij doet nadenken over de realiteit waarin we leven.

Traangas
Eind van de middag op die bewuste zaterdag 15 december lopen we door een groep ME’s. De winterkou snijdt in mijn gezicht. De harde wind laat me tranen. De ME’s staan in een groep opgesteld, ze dragen traangas aan hun uniform. Ze lijken klaar om de aanval in te zetten. Zoals de winter mijn hart bereikt, zo voelt de aanwezigheid van de ME’s ook koud aan.

Wees waakzaam, was het advies van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Ja, wees waakzaam.

Marina de Haan ZoeteLiefde
Bonjour Notre Dame / Eigen foto
Hoofdfoto: Pexels

Post A Comment

Een gedicht voor Internationale Vrouwendag. Lees hier 'Vrouw, jij bent nodig'