“Ga terug naar je eiland”, schreeuwde de buurvrouw naar m’n moeder

De woorden boven dit verhaal circuleren al uren in mijn gedachten. Onze buurvrouw sprak deze woorden een paar avonden geleden tegen mijn moeder. “Ga terug naar je eiland”, schreeuwde zij vanuit haar tuin naar die van ons.

Ik ben nog steeds geïrriteerd, boos en nog wat andere niet zo zoete woorden. Ga terug naar je eiland? Wat zeg je? Ga terug naar je eiland? Met andere woorden: mijn mama is volgens mijn buurvrouw geen Nederlandse en heeft geen recht om hier te zijn? Wat?!

Is dit onze samenleving?
We weten allemaal dat het nergens op slaat, ik weet het ook, maar het zegt wel iets over de samenleving waarin we leven. We zeggen dat we niet racistisch zijn, maar eigenlijk zijn we dat wel. We zeggen dat we niet bevooroordeeld zijn, maar eigenlijk is dat wel zo. We zeggen dat we niet discrimineren, maar dat doen we eigenlijk wel. Niet dat iedereen dit overigens is of doet hoor, maar het valt me op dat het vaker voorkomt dan we denken.

Mijn vader is een echte Hollander, een trotse Amsterdammer. Hij trouwde in 1982 met de mooiste vrouw van Curaçao. Mijn moeder woont al sinds haar 17in Nederland, heeft hier gestudeerd, altijd keihard gewerkt en zich ingezet voor de samenleving.

Ik haat het dat huidskleur nog steeds belangrijker is dan de kleur van onze ogen

Ze zat in MR-raden op mijn basisschool, was jarenlang bestuurslid van de Stichting Maatschappelijke Dienstverlening, hielp mee in de kerk als jongerenwerker, zette zich in voor mensen met een achterstand tot de arbeidsmarkt en creëert momenteel met haar stichting Het Koningshuis een plek om tot rust te komen voor vrouwen. Oh en niet te vergeten, ze is de beste trouwambtenaar ever en heeft meer dan 900 huwelijken voltrokken in 25 jaar. De buren gaven ook aan dat ze de staat alleen maar geld kost…

Als je mij ziet, verwacht je trouwens niet dat mijn moeder Antilliaanse is. Ik ben zo blank als het maar kan. Vrienden noemen me voor de grap melkflesje, haha. Het is nog waar ook. Mijn huidskleur mag dan blank zijn, diep vanbinnen voel ik me dat niet per se. Ik voel me sterk verbonden met mijn Antilliaanse roots. Als vrienden van mij met white privelige in aanraking komen, dan breekt mijn hart.

Maar ik ken dat gevoel niet
Ik weet niet hoe het is als mensen tegen je zeggen: ‘Je spreekt goed Nederlands voor een Antilliaan’ of ‘Je komt uit Suriname en hebt de universiteit afgerond, wat goed zeg’.

Ik weet niet hoe het is als blanke mensen zich belangrijker voelen dan jij.

Ik weet niet hoe het voelt als mensen naar je kijken en ervanuit gaan dat je dom bent of nergens verstand van hebt.

Ik weet niet hoe het voelt als blanke mensen zich beter voelen dan jij en zich ook zo opstellen.

Ik weet niet hoe het is als mensen naar je schreeuwen dat je terug moet gaan naar je land of naar je eiland.

Wat ik wel weet
Maar ik weet wel hoe het voelt als dit tegen mijn eigen vlees en bloed en tegen mijn vrienden wordt gezegd. Ik weet dat ik boos word van dit onrecht. Heel boos. Ik weet dat ik dit gedrag haat. Ik haat het als mensen een ander op die manier behandelen. Ik haat het als mensen zich beter voelen dan iemand anders. Ik haat het als mensen vinden dat zij meer recht op iets hebben dan een ander. Ik haat het.

Ik haat het dat huidskleur nog steeds belangrijker is dan de kleur van onze ogen.

Ik haat het dat huidskleur nog steeds belangrijker is dan ons karakter.

We gaan niet gebukt onder giftige woorden van mensen die de essentie van het leven missen

Ga terug naar je eiland, zei de buurvrouw. We gaan inderdaad terug naar Curaçao voor vakantie en om familie op te zoeken, graag zelfs. Maar we zullen altijd terugkomen naar Nederland. Niet om woorden van gif te verspreiden, maar juist om bruggen te bouwen.

We gaan niet gebukt onder giftige woorden van mensen die de essentie van het leven missen. We zullen altijd rechtop staan, met opgeheven hoofd wandelen, de ander in de ogen kijken en laten zien dat er een andere weg is.

De weg van respect. De weg van gelijkheid. De weg van karakter. De weg van vrede. De weg van liefde.

Op deze weg laten we niet over ons heenlopen.

Nooit.

Foto: Maria Michelle

3 Comments

  • Jolanda

    Mooi verwoord Marina…
    Onbegrijpelijk dat dit uitgerekend tegen jouw moeder word geroepen, een van de liefste, sterkste vrouwen die ik ken. Gelukkig weet jouw moeder hier goed mee om te gaan maar ik kan me voorstellen dat het je raakt…

  • Ruben Timman

    Wauw, wat kan jij toch prachtig schrijven en op een waanzinnige manier de essentie raken. Benoemen en ons een spiegel voorhouden zonder af te breken, maar juist op bouwen, Op zo’n manier dat jou woorden echt iets teweeg brengen, iets aan de kaak stellen en het er niet bij laten. Hoopvol en prikkelend, dit vraagt om beweging, een reactie. Het begin van iets moois.
    Ga zo door mooi mens!

  • Regina Flu

    Wat een pijnlijke ervaring voor jou als dochter. Ik weet dat die lieve, sterke, slimme en verstandige mama van jou voor deze buurvrouw aan het bidden is, omdat zij weet dat er iets groots en moois aankomt. De buurvrouw is misschien jaloers en voelt zich achtergesteld, want wie kan die prachtige lach van jouw mama weerstaan, wie kan haar warmte en gastvrijheid weerstaan. Zij straalt Jezus liefde uit. Wees niet boos, maar vertrouw dat de wijsheid van je mama dit al overwonnen heeft

Post A Comment

ZoeteLiefde zoekt de stilte. Lees hier de verhalen uit 'Lessen uit het klooster'.