Ritme van liefde

Sinds ik weer in Nederland ben, zit ik in een verkeerd ritme. Dat komt grotendeels door jetlag, maar nu kom ik maar niet uit dat ritme. Ik word ’s ochtends erg vroeg wakker en val daardoor ’s avonds ook vroeg in slaap. Dat vroeg wakker worden vind ik eerlijk gezegd wel lekker.

’s Ochtends is het nog stil buiten, helemaal met de sneeuw is het kalm. Sommige mensen vinden de stilte confronterend (dit schijnt trouwens een typisch Marina-woord te zijn en ik denk dat het wel klopt). Ik vind de stilte juist een verademing.

Even rust
Even geen meningen
Even geen prachtige social media updates
Even geen invloeden van buitenaf
Even niets

We leven in een maatschappij waarbij je wordt overladen met ongezouten meningen en met geweldige social media updates. Iedereen lijkt een top bedrijf te bezitten, iedereen lijkt een onwijs goed leven te leiden. Maar klopt dat wel? Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn en bedrijven zijn dat ook niet. Hoe vaak zeggen we niet dat het goed gaat, terwijl dat eigenlijk niet zo is.

Pppppokerface

Iedereen wil meetellen, iets te zeggen hebben en overal iets van vinden. Iedereen kan een pokerface opzetten en vertellen hoe geweldig hun leven is. Maar durven we ook eerlijk te zijn als een huwelijk op springen staat, als vriendschap moeizaam gaat of als je verdrinkt in onzekerheid?

Het is zwaar om een appearance vol te houden, altijd maar een bepaalde rol te spelen. Maar het is niet nodig. We zijn allemaal mens, we willen allemaal geliefd zijn, we zijn allemaal weleens onzeker, we gaan allemaal naar de wc. Kwetsbaarheid en eerlijkheid zijn eigenlijk ook een ritme. Een ritme van liefde dat niet zo makkelijk verbroken kan worden.

Begrijp me niet verkeerd, je hoeft nu niet gelijk je vuile was buiten te hangen. Ik wil alleen maar aangeven dat kwetsbaarheid ons verbindt. Durf jij de eerste stap te zetten naar kwetsbaarheid? Naar eerlijkheid? Durf jij helemaal jezelf te zijn bij anderen?

Het ritme van de liefde

Ik hoop en bid dat we inzien dat we elkaar nodig hebben. Dat we niet op aarde zijn voor ons zelf, maar juist voor de ander. Ik hoop dat we eerlijk durven zijn naar de mensen om ons heen, maar soms ook naar iemand die je niet zo goed kent. Het is die kwetsbaarheid die zorgt voor verbinding.

Laatst belde een vriendinnetje mij en vroeg hoe mijn weekend was. Voor ik het wist, rolden de tranen over mijn gezicht. Want eerlijk gezegd was ik soort van ingesneeuwd dit weekend. Mijn gedachten waren ingesneeuwd. “Waarom bel je me dan niet?”, vroeg ze streng. “Omdat ik dat moeilijk vind”, antwoordde ik haar. Ik weet dat het moeilijk is om pijn en verdriet te delen. Maar het zijn die momenten die zorgen voor verbinding en zo weet je ook dat je de strijd niet alleen hoeft te voeren.

Hoe meer mensen met elkaar verbonden zijn in het ritme van liefde, hoe mooier de samenleving wordt.

Post A Comment

ZoeteLiefde was op weg naar Becoming Michelle Obama. Lees hier hoe intiem het was in de Ziggo!